Analiza niepożądanego składnika w lekach parenteralnych

Analiza niepożądanego składnika w lekach parenteralnych

Partykle podawane dożylnie nadal stanowią ryzyko medyczne, dlatego w ostatnich latach stały się one tematem badań farmaceutycznych. Dział Reinst- und Mikroproduktion w Fraunhofer IPA opracował metodę analizy cząstek w parenteralnych roztworach leczniczych. Dzięki tej metodzie każda cząstka może zostać przypisana do danej klasy materiału lub konkretnego materiału. Roztwory do wstrzykiwań i infuzji, które są podawane bezpośrednio do ciała, omijając przewód pokarmowy, tak zwane parenteralne leki, mogą zawierać zarówno cząstki wewnętrzne, jak i zewnętrzne. Przykładami cząstek zewnętrznych, pochodzących z zewnątrz, są włókna, szkło oraz ścieranie części maszyn. Dla cząstek wewnętrznych, pochodzących od samego leku, mogą to być osady substancji czynnej, interakcje między składnikami receptury a opakowaniem pierwotnym lub, szczególnie w przypadku przeciwciał o identycznej strukturze molekularnej (monoklonalne), związane substancje o wyższej masie cząsteczkowej (agregaty). Dla cząstek niewidocznych gołym okiem w farmakopei opisano wyraźne limity i metody analizy do ich badania.

Ryzyko medyczne związane z cząstkami podawanymi dożylnie jest nadal przedmiotem licznych badań naukowych. W ostatnich latach szczególną uwagę zwrócono na agregaty i ich zdolność do wywoływania reakcji immunizacyjnych u pacjentów lub posiadania właściwości toksycznych. Doniesiono również o zatorach naczyń krwionośnych; jednak najczęściej cząstki są magazynowane przez organizm w tkankach (np. w miejscu iniekcji).

Metoda opracowana w Fraunhofer IPA do analizy cząstek w parenteralnych roztworach leczniczych opiera się na filtracji roztworu i analizie cząstek na filtrze w warunkach czystości klasy ISO 1. Do jakościowej i ilościowej analizy filtrujących się cząstek zastosowano w pełni zautomatyzowany system skaningowej spektroskopii elektronowej (REM), połączony z energiodispersywną spektroskopią rentgenowską (EDX), dostępny w dziale Reinst- und Mikroproduktion. System ten umożliwia nie tylko automatyczne liczenie wszystkich cząstek na filtrze, ale także uzyskanie dla każdej cząstki spektrum EDX. Porównując spektra z bazą danych spektrów, można przypisać każdą cząstkę do klasy materiału lub nawet do konkretnego materiału. Poprzez wczytanie znanych kontaminacji referencyjnych można celowo znaleźć igłę w stogu siana, czyli na przykład pojedynczą cząstkę spowodowaną osadem substancji czynnej, spośród tysięcy kryształów chlorku sodu, które mogą powstać podczas suszenia filtrów. Przykład wyników badań opartych na tej metodzie został opublikowany w czasopiśmie pharmind 5-2011 we współpracy z firmą Roche Diagnostics GmbH.

Obrazy REM z badanej kontaminacji